ستاره شب قدری که ماه مجلس شد…/تصاویر

فاش نیوز - بوی کوچه‌هایی که هنوز ردِّ قدم‌های عدالت را بر سنگفرش خود دارند. انگار زمان، پس از قرن‌ها، دوباره ایستاده است در همان نقطه‌ای که شمشیر جهل بر فرق عدالت فرود آمد. چهارده قرن پیش، در سحرگاهی از رمضان، جهان در سکوتی سنگین فرو رفت. محراب کوفه سرخ شد و آسمان فهمید که عدالت زخمی شده است.

علی رفت… اما درخشش خورشید عدالت غروب نکرد؛ فقط افقش عوض شد. آن شب، تاریخ نفسش را در سینه حبس کرده بود. چشم‌ها به در دوخته شده بود و دل‌ها به امیدی تازه.یکی در میان آن سکوت اندوه‌بار زمزمه کرد: آیا پس از علی، پرچم عدالت بر زمین خواهد ماند؟ پاسخی آرام اما استوار برخاست: نه… تا وقتی راه حق ادامه دارد، پرچم نیز بر زمین نمی‌افتد.
در همان شب اندوه، پرچم بر زمین نماند؛ دست دیگری آن را برداشت. مجتبی، وارث صبرِ و مقاومت علی، قامت برافراشت تا راهی که با خون آغاز شده بود، باز با صبر و مقاومت ادامه یابد.

تاریخ می‌چرخد… از کوچه‌های قرن‌ها و نسل‌ها عبور می‌کند و دوباره ما را کنار همان روایت‌ها می‌نشاند؛ روایت مردانی که نه برای قدرت، که برای حقیقت ایستادند.
رمضان فقط ماه روزه نیست؛ ماه یادآوری عهدهاست. عهد با عدالت علی، با صبر مجتبی و با مردمی که هرگز نمی‌گذارند پرچم حقیقت بر زمین بماند.

ای تاریخ! اگر دوباره ورق خورده‌ای، بدان این سرزمین هنوز فرزندان همان مکتب را در دل دارد. فرزندانی که نام علی را نه فقط بر زبان، که در رگ‌های خود حمل می‌کنند. هرگاه شب‌های اندوه فرا برسد، از دل همان تاریکی، سپیده‌ای دیگر برخواهد خاست. بامداد ۱۸ اسفند ۱۴۰۴امتی داغدار در شب قدر گرد هم آمدند؛ دست‌هایی در هم گره خوردو پیمانی دوباره در دل تاریخ نوشته شد. مردم اهواز با حضور در میدان مولوی بیعت با آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای را برای تاریخ ثبت کردند.

بیعت، واژه‌ای کوچک اما پرمعناست. نشانه وفاداری، نشانه ایستادن در کنار حقیقت، حتی اگر راه سخت باشد.آن دست‌ها که در هم گره خوردند، فقط یک لحظه از زمان نبودند. چراغی شدند برای راه نسل‌های آینده. امروز وقتی کتاب تاریخ را ورق می‌زنیم، هنوز می‌توان صدای آن عهدها را شنید. عهدهایی که در سکوت شب بسته شدند. اما تا همیشه در روشنایی ایمان باقی ماندند.

|| جعفری